Spieren Onderhouden

31-03-2021

Img

Heup-lende spier

Het is nog geen voltooid verleden tijd, en ik heb nog altijd een goede intenties met mijn lichaam, maar ik weet niet wat de truc is om de nog werkende spieren goed te onderhouden. De spierziekte maakt het tot een afbrokkelende geheel welke constant moet worden onderhouden met hulpmiddelen en toevoegingen. Of sport, fitness bij de fysiotherapeut, van toegevoegde waarde gaat zijn? Of dat het een te grote weerslag heeft op mijn energieniveau? Elke woensdag ga ik het in ieder geval proberen. Mijn Iliopsoas is aan het verzwakken, een spier die de lies en heup met de onderrug verbindt. In normale taal; ‘de heup-lendenspier’. Je spreekt deze spier aan als je bijvoorbeeld zit, en je been schuin optilt om de voet of onderbeen op de knie van het andere been te leggen. Die beweging gebruik je ook zittend als je een sok aandoet, al kan ik dat met de handen sowieso niet meer. Wel weet ik nog, dat met die beweging bijna een jaar geleden al een lichte krachtbeperking aanwezig was. Nu is die kracht nog meer verdwenen, maar nog voldoende om het gewicht van het been en de zwaartekracht te trotseren. Het gaat dus aanmerkelijk langzamer achteruit, vergeleken met de snelheid van progressiviteit ooit in de armen. De Iliopsoas helpt ook mee het been op te tillen tijdens het lopen, of als je bijvoorbeeld de knie naar je borstkast breng, wat bij mij een beetje pijn in de lies doet. Als ik laag met mijn linker been al binnenboord de auto zit, en dan het rechterbeen in de auto moet krijgen, is dat ook extra inspannend. Met uitstappen voel je het ook wel. En het zijn de spieren die het mogelijk maken goed rechtop te lopen, wat ik niet altijd goed doe. Zeker niet bij vermoeidheid. Ik voel mij als het ware wat voorover geduwd worden, vaker met wat lage rugpijn. Waarschijnlijk omdat de Iliopsoas aanhecht aan de lage wervers. Verder doet het lichtjes chronisch pijn aan mijn rechter bil en hamstring. Al zijn de hamstrings dan weer op zichzelf ook een beetje verzwakt. Het zal puzzelen worden hoe deze spieren te onderhouden, met de mogelijkheid dat ik mijzelf te veel uitput.

Iets te veel afspraken

Vooral opvallend, tot nu toe in ieder geval, is dat de meeste gehavende spieren zich afspelen op de achterkant en zijkanten van het lichaam. Biceps, borstspieren en quadriceps vertonen eigenlijk geen (opmerkelijk) krachtverlies tot nu toe. De eerste keer fysiofitness is nu achter de rug, met twee oefeningen, die ook thuis gedaan moeten worden. Het is met een handige online-app ondersteund. Tevens met statistieken. Ik ben gek op statistieken! Het was de eerste keer fysiofitness, welke ik de vorige week al een keer afgezegd had; ergens wil je dan niet alweer afzeggen. Maandag brak tot overmaat van ramp een kies af op katjesdrop! Lekker snel aan de beurt bij de tandarts, op woensdag om 15.00. Nou, dacht ik nog; “dat sluit plezierig aan op de Fysio!”. Op maandagavond was ik in gedachte, er borrelde iets op uit de hypocampus zeg maar……. “Hmmmm …. Ik heb de 31ste mijn Pfizer vaccinatie….. hmmmm….het zou toch niet die woensd… Oh, nee toch!!!”. Dus woensdag was om 10.15u de tweede Pfizer-prik. Heerlijk, eindelijk beschermd, dankzij mijn vrouw die mij door spilling ertussen gepland kreeg. Daarna ben ik een heel stuk met mijn jong dementerende kameraad gaan wandelen, om 14.00 fysiofitness en om 15.00 naar de tandarts, die veel slijpwerk had aan tandsteen. Van de eerste prik waren er geen bijwerkingen, maar die tweede wel. Maar er was eigenlijk veel te veel tegelijkertijd gepland. Maar goed, het is overleefd! Fysiotherapie is eigenlijk een soort van "actie". Ergotherapie is daarin "reactie". Ze zijn nauw verweven met elkaar, waarbij de ergo toch een veto heeft, als bewaker van overbelasting, en hoeder van de goede energiehuishouding. Zo snel ik uitgeput kan zijn, vermoed ik dat fysio-fitness geen lang leven is beschoren. Die woensdag met die veel te volle agenda leerde mij eraan herinneren hoe snel iets te veel kan worden.

Wanneer een rolstoel?

Wandelen is eigenlijk de meest geschikte manier van onderhoud voor mijn spieren vermoed ik. Dat moet toch vaker gedaan worden. Het is iets langzamer dan een normaal looptempo, wat ik een uur tot 75 minuten kan uithouden. Inschattend dat dit drie kilometer per uur is, spreken we toch over een wandeling van drie kilometer, zonder pauze. Dit in een nabij gelegen mooi natuurgebied, waar moerassen, weilanden en bosstroken elkaar afwisselen, op goed begaanbare zandpaden en grasweilanden. Het is geheel anders dan het slenteren wat je in een stad doet, daarbij van het ene rek naar het andere rek bewegend, stukje lopen, dan stilstaan, en dan weer omdraaien bijvoorbeeld. Die spieren die voor dat soort manoeuvres nodig zijn, zijn snel overbelast, met tot gevolg dat ik zo vaak als mogelijk tussendoor probeer te zitten. Met onderhoud van de spieren tracht ik een rolstoel zo ver als mogelijk vooruit te schuiven. Het is een warrig moeilijk te bepalen grens, wanneer een rolstoel actief intrede moet gaan doen in het leven. Het zou bij het eerste gebruik hoogstwaarschijnlijk dienst doen voor het winkelen in de stad, opdat niet naar al 1 uur de gedachten verbuigen naar een spoedige thuiskomst. Zoals je met een vliegenmepper het probleem ‘vlieg’ elimineert, zo wil ik met een rolstoel het probleem ‘wandelen’ elimineren. Vooralsnog komt een rolstoel mij nu nog over alsof ik de vlieg met een kanon zou verdelgen, en zie ik het nog te veel als ‘sport’ en geen ‘last’ om met slenteren vermoeid te raken. Ik vraag mij af of ik met behulp van een rolstoel zo af en toe niet gemakzuchtiger ga worden? Lijkt me sterk, omdat er ook liften genomen kunnen worden, waar ik principieel altijd de trappen kies. Dat principe werd alleen in ziekenhuizen gebroken, wanneer behandelingen uitputtend waren geweest, of op momenten dat ik vast geplugd zat aan mijn infuus. Nee, alles op alles inzetten op fysiek gemak is voor mij een te gemakkelijke hangmat van luiheid, maar het is gelijk ook een hoopgevend idee dat wanneer het echt nodig is, deze hangmat voor mijn lijf beschikbaar zal zijn. Maar mooie principes ten spijt, als dit zo doorgaat zie ik mij eind dit jaar toch wel een rolstoel als ondersteuning nemen bij lange stukken.

Belasting en belastbaarheid

Bij een verminderde mobiliteit, dus beweging, kan immobiliteit het gevolg zijn, wat een risicofactor is voor osteoporose (botontkalking). Reden te over dat het belangrijk is om zo lang mogelijk verantwoord te blijven bewegen. Bij langzame vormen van ALS, PSMA of PLS is de kans op osteoporose en botbreuken op langer termijn goed mogelijk. Daar heb je botdichtheidsmetingen voor, en het kan behandeld worden. Maar voorkomen is beter dan genezen. In de beginfase van de spierziekte heeft sport bij de fysio wel nog vaak nut, maar nu lijk ik te voelen dat ik er wat te laat mee ben. Het lijkt mij nu urgenter worden om de nadruk te leggen op het langer volhouden van activiteiten en het voorkomen van overbelasting. Het is in ieder geval belangrijk om belasting en belastbaarheid in de gaten te houden. Conditioneel ben ik nog maar een schim vergeleken met die prins carnaval van twee jaar geleden, waar ik nog verdraait goed kon hossen en dansen. Al snel is er een zuurstoftekort, met verzuring in de spieren tot gevolg, terwijl als mijn longinhoud wordt gemeten, ik nog acceptabele waarden heb. Als alles tegen elkaar afgewogen wordt, lijkt het er botweg op dat de gewone dagelijkse dingen al topsport genoeg zijn, en dat die zo lang als mogelijk in stand moeten worden gehouden.