Hier kun je oud worden!

Img

Sprookje met beperkingen

Het was voor ons uiteraard moeilijk te verkroppen dat we geen mooie doorstart konden maken, nadat wij beiden zeven jaar toch wel hadden geknokt, om verschillende levens en verschillende rugzakjes te laten versmelten tot een harmonieus geheel. We kwamen allebei uit een ander geëindigd huwelijk, tienerkinderen die moesten wennen, wij die moesten wennen, daarbij wonend in mijn toenmalig huis in een wijk wat snel verpauperde. Een grove buurt tot gevolg, wat geen echo meer was van de dorpse sfeer van weleer. We waren daarom zo blij dat we konden verhuizen in 2017! Met de verhuizing in mei en juni 2017, van Roermond naar Ittervoort, dachten we nog: ”wat een fijn huis om samen oud in te kunnen worden!”. Het was het resultaat van een goede onuitputtelijke online speurtocht van mijn vrouw. Toevallig ook nog eens in het dorp waar ik als kind acht jaar gelukkig leefde, maar op een rottige manier op mijn dertiende moest vertrekken. De kunst van een geheel geslaagde verhuizing, is het thuis komen, waarbij het voelt alsof je op vakantie bent. Nou, dat was het geval! Bij het vorig huis gingen wij drie keer per jaar op vakantie, om datzelfde vakantiegevoel te hebben.

Niet meer kunnen klussen

Alles is op de benedenverdieping aanwezig; douche, toilet, garage, bijkeuken, serre, woonkamer, slaapkamer en kelder. Drie slaapkamers boven en nog een zolder. In de grote tuin een zwembad van vier bij vijf meter en een groot tuinhuis. Bijna decadent. We zagen het helemaal voor ons! Lekker samen, in een steeds meer naar je eigen smaak in te richten huis. We hadden in Roermond door de crisis en verpaupering met onderwaarde verkocht, en hoewel de financiën een prima verhuizing toeliet, was het ook zo dat wij beseften dat er gaandeweg veel moest gebeuren. Maar dat zou geen probleem zijn. Ik kluste graag en zag er geen probleem in. Mijn vrouw is ook een erg goede klusser, dus samen een goed team hiervoor. Eerst een tijdje werken en sparen, dan klussen, en zo door, tot alles klaar is. Wij waren promoverend, fulltime werkend. Beiden succesvol aan de weg aan het timmeren. Eindelijk zag ik ook kansen om vanuit eergevoel veel goed te maken op financieel vlak, omdat ze mij in 2011 uit een financiële benarde positie had getrokken. Dat heb ik naar mijn gevoel nooit helemaal kunnen verzilveren, ondanks gelukkig nog een redelijk goed inkomen tot 2024 door mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering en IVA-uitkering. Toch voelt het alweer als leunen op haar schouders, terwijl zij dat meestal anders ziet. Een stukje ouderwets ingebakken cultuur in mijn ego wat dwarsligt denk ik. Ook het niet meer kunnen klussen zit mij met tijd en wijlen erg dwars. De laatste echte grote klus die ik kon klaren was in juni 2018; het maken van het houten afdak boven een stuk terras van vijf bij vier meter. We wilden die zo graag, in een Oostenrijkse stijl. Met de hulp van mijn vrouw ging dat best nog redelijk goed. Met mijn zoon heb ik later nog de schutting opnieuw gezet en het tuinhuis gerenoveerd.

Uitgestelde werkzaamheden

In het eerste jaar, toen de rechterhand steeds meer uitviel, was er al door mij een start gemaakt om links het een en ander aan te leren. Links timmeren, boren, schroeven draaien, aftekenen en bijvoorbeeld zagen. Het was opvallend hoe makkelijk je naar die andere hand kunt overstappen. Met schrijven heb ik links verdere oefeningen gestaakt, ergens diep van binnen wetend dat dit vergeefse moeite zal zijn als het daar ook toeslaat. Het is uiteindelijk best jammer dat wij niet direct in het begin de mogelijkheid hadden, om alles gelijk met de verhuizing naar wens aan te passen. Nu nog, jaren later, zijn er dingen die gedaan moeten worden wat allang af had kunnen zijn. Zoals het isoleren van de zolder, plafond in de bijkeuken en garage, de elektra etc. Onze gedrevenheid tot het creëren van een perfect stulpje was door enthousiasme gewoonweg volmaakt, maar de aandoening met al die begrenzingen hield ons huis onvolmaakt. Een van de grootste dromen die wij hadden, lag dus nogal aan diggelen. Rustig financieel op krachten komen, ja, dat is gelukt (vooral dankzij haar). Maar het huis voor de oude dag bestendig maken en samen lekker carrière maken, waar ik toch ook al goed mee bezig was, is een ander verhaal. Eerdaags na de coronacrisis ga ik op zoek naar een klusjesman in combinatie met tuinman. Waarschijnlijk word ik niet heel oud hier, maar het moet wel 100% in orde komen, waar ik wel vertrouwen in heb. Het is een grote klap in ons gezicht geweest dat we onze toch wel zwaarbevochten kans op een doorstart op zo een manier hebben moeten loslaten. Een geluk bij een ongeluk, dat het wel een geschikt huis is voor de beperkingen, alsof het zo moest zijn.

Verdwaalde ziel

En met de huidige huizenmarkt, met veel te weinig huizen overal in het land, is een welverdiende overwaarde misschien nog een schrale troost, bij het idee dat we hier ooit weg moeten. Daar is veel door ons over nagedacht, in moeilijke emotionele gesprekken, maar we hebben besloten hier toch nog zo lang mogelijk te blijven. Het was na dertig jaar in Roermond in een drive-in woning te hebben geleefd, in het begin in Ittervoort weer wennen dat ik een andere woning had. Net toen ik mij een beetje thuis voelde, zeg maar, geacclimatiseerd te zijn, sloeg de sloophamer van de ziekte toe. Dat heeft een kras op mijn ziel gekerfd, wat te merken is aan mijn dromen, waar ik vaak thuis probeer te komen, wat nooit lukt, meestal door rare vervoersproblemen. Mijn onderbewustzijn voelt zich een zwerver zonder thuis, zo lijkt het; je durft nog niet meer te genieten van je huis, of er in ieder geval niet te gehecht aan te raken, omdat je weet hoe tijdelijk het kan zijn. Ittervoort is zo het dorp voor mij geworden, waar ik nooit met volle teugen van heb mogen genieten. Toen ik dertien was schopte de scheiding van mijn ouders mij het geliefde dorp uit; nu weer zoiets, maar dan door de scheiding van lichaam & geest, die niet meer in goede relatie en in een vechtscheiding met elkaar verwikkeld zijn.