Bucketlist

TEVREDEN, MAAR NIET ZONDER VERLANGEN

Img

Volop geleefd

Bij de toekomst hoort een bucketlist. Dat geld voor iedereen zou je zeggen, maar bij iemand met een kans op verkort leven toch wel een urgenter item misschien. Toch zou ik iedereen adviseren uit het leven te halen wat er nu uit te halen is, mits het niemand schaadt, omdat het licht uit kan doven voordat je het door hebt. In Utrecht bevond ik mij graag in het parkje tussen het UMC en het Wilhelmina kinderziekenhuis. Het is er heerlijk vertoeven als je opgenomen bent, en nog goed te doen als je goed ter been bent, want voor een rolstoel of rollator is het kiezelpad (wat stijl omhoog en omlaag gaat) toch echt wel minder geschikt. Met het oog op een bucketlist vroeg ik mij in een pril stadium ook af, of ik nog wensen had die ik graag in vervulling zou zien gaan, voordat een beperking mij die kans ontnemen zou. Starend naar, en denkend over, de zwaar zieke kinderen daar in het Wilhelmina ziekenhuis aan de overkant, overviel mij een soort van schuldgevoel om over een bucketlist na te denken. Die kinderen, waarvan een groot deel van alles van het leven wordt ontnomen, lieten mij beseffen dat het een voorrecht was dat er vijftig jaar lang volop geleefd was. Denk aan sporten. Van mijn vijfde tot mijn twaalfde heb ik veel getennist en judo gedaan. Vanaf dertien jaar tot ongeveer mijn dertigste in fases allerlei vechtsporten. Ook veel gefietst met mijn wielrenfiets tussen de dertien en zestien jaar. De glooiende Limburgse heuvels tegemoet, een landschap wat mij altijd al bekoren kon. Veel in bossen gerend. Fitness, bodybuilding tot en met bijna mijn vijftigste. Veel kinderen daar aan de overkant, doodziek, zullen dat waarschijnlijk nooit kunnen. Ondertussen was ik in mijn leven vaak op vakantie geweest. Twee keer in Spanje, drie keer in Griekenland, drie keer in Tsjechië, één keer Portugal, vier keer Frankrijk, één keer Egypte en vijf keer in Oostenrijk. Hoe dankbaar kun je dan zijn dat je dat gelukt is?!! Er zijn ook nog ontelbare kleine vakanties bij, in de Benelux en Duitsland. Een geweldig leven qua vakanties. Nee, ik was niks te kort gekomen.

Bergen

In 2020 was er maar één echt in te willigen wens van mij, om nog één keer met redelijke gezonde benen naar Oostenrijk te gaan en daar zelfstandig in de bergen te wandelen. Het werd een mooie week in Schatbach, vlakbij Flachau (waar we al eerder vier jaar op rij waren geweest). We hebben er heerlijk wat stukjes in de bergen gelopen, wat eerlijk gezegd nog best goed ging. Alleen bergafwaarts is pijnlijk als de hamstrings haperen. Qua vakanties ben ik zo voldaan dat er geen speciale wens meer ligt, wat de hoop niet wegneemt dat ik er nog een paar mee mag maken. Het zullen steeds meer aangepastere reisjes worden natuurlijk. Vooral bergen! Ik beschouw een wandeling in de bergen als het equivalent van een heilige processie, waar de beeldschone natuur de tempel is, en de ijle lucht de zuiverende wierook. Geef mij een vergezicht, en ik voel magie. Terug kijkend naar ieder facet van het leven ben ik dankbaar en voldaan; geen speciale lijstjes meer. Ik heb geleefd. Ik kijk natuurlijk wel uit naar verschillende toekomstige mogelijkheden, zoals de kleinkinderen, ontwikkelingen in de moderne wetenschappen en ook bijvoorbeeld het beklimmen van de Mont Ventoux. Ik ben zeker niet klaar, wachtend op de gong van de laatste ronde. Dat niet. Die Mont Ventoux is trouwens vanuit de Tour du ALS, onder het motto van; 'samen trappen we ALS de wereld uit'. Hieraan meedoen is ook nog een sterke wens van mij! Jaarlijks doen honderden fietsers, wandelaars en hardlopers samen met patiënten mee om die Mont Ventoux te beklimmen. Dit om geld op de halen in de strijd tegen ALS, PSMA en PLS. Er zijn al acht edities geweest en misschien (als Corona wil) is er de mogelijkheid in juni 2021 mee te doen? Ondertussen gingen er meer dan 3500 deelnemers die berg op, waarbij ze tezamen al bijna zeven miljoen euro hebben opgehaald aan donatiegelden. Daar wil ik dolgraag onderdeel van uitmaken.

Pijlen op mijn boog

Dit geld ook voor de Amsterdam City Swim. Maar zwemmen kan ik helaas niet meer, echter zijn er misschien andere manieren om erbij betrokken te raken. Veertien vrienden begonnen ooit in 2011 een inzamelingsactie voor ALS, waar hun vriend Jan Weerts aan leed. Na die eerste keer besloten ze de actie uit te bouwen. Inmiddels is de Amsterdam City Swim een jaarlijks terugkerend evenement. Hoe dan ook, het moge duidelijk zijn dat ik nog wat pijlen op de boog heb om op goede doelen af te schieten. Het liefste wil ik nog dingen doen die aan goede doelen verbonden zijn. De toekomst hoeft niet stil te liggen bij het ontbreken van een bucketlist. Het is gewoon een te groot woord voor mij. Mocht er nog volbracht en beleefd worden wat ik graag zou willen zien in mijn toekomst, is dat gewoon in de verlenging van de extratijd mooi meegenomen. Als toetje. Het lijkt mij bijvoorbeeld heel leuk om eens naar Haulerwijk (en omgeving) in Friesland te gaan, daar waar mijn voorvaderen van vaders lijn in de 18de en 19de eeuw binnenvaartschippers waren. Vooral om turf te vervoeren. Door genealogie zijn die gebieden mij zo vaak onder ogen gekomen dat er een soort van Clan-gevoel is ontstaan, alsof daar de wortels van mijn genen in de veengebieden verankerd zijn. Er is ook zoiets als een Elfstedentocht voor mindervaliden, waar ieder de eigen kilometers mag invullen om die af te leggen, om vervolgens een lintje te krijgen.

Life-run

Over die vaderslijn gesproken; mijn voorgangers werden niet echt oud. Mijn vader haalde 56 jaar en stierf aan een hartstilstand toen ik 26 was. Zijn vader, mijn opa, werd ook maar 57 jaar en stierf door een longontsteking toen mijn vader 17 was. De vader van mijn opa werd maar 52 en stierf tijdens een operatie in het ziekenhuis (in 1906). De vader daarvan werd 66 jaar, een ongekend record zou je zeggen. Alle voorvaderen daarvoor stierven jong door de leefomstandigheden in de turfgebieden. Eentje verdronk zelfs als schipper zijnde. Via de moeders lijn zijn er wel respectabele leeftijden moet gezegd worden, maar nooit écht heel oud. Toch is spierkrachtverlies, in welke vorm van ziekte dan ook, nergens bij de voorouders bekend. Maar wie weet, als ze in dezelfde ongezonde levenssituaties als ik hadden geleefd, had het misschien vaker in de familie kunnen doorbreken? Er is nu nog te weinig bekend over, en het blijven wilde speculaties. Het Clan-gevoel wat ik voel bij mijn vaderslijn, is door die repeterende trend van vroege overlijdens (en dus zonen die vroeg hun vader verliezen), een groepsgevoel van herkenning geworden. Emotionele binding. Daarom ook dat genealogisch familieboek wat ik maakte. Daarom ook dat ik eens een dagje in dat gebied wil vertoeven. Maar goed, het verlangen naar dingen in de toekomst moeten niet de dingen in het heden overschaduwen. Een heden, opgebouwd uit mijn rijk verleden, is iets wat een bucketlist niet uitsluit, maar deze niet vergiftigt met onnodige decadente begeerte. Eigenlijk is er maar één verlangen; respectabel ouder worden en mijn voorafgaande drie voorvaderen in leeftijd verslaan. Een bizar evenement, de life-run, waarvan ik hoop dat mijn kinderen er nooit aan hoeven deel te nemen.