Dankzij, of ondanks Corona?

01-05-2021

Img

Geen corona-kilo's, wel verzakkingen

Drie dagen geleden, 28 april, versoepelde de langdurende lockdown inclusief het afschaffen van de avondklok, en kan er terug geblikt worden op 14 maanden coronagolven, lockdowns, coronakilo’s, coronakapsels en beperkingen in bewegingsvrijheid. Misschien dat een uit de kluiten gewassen coronakapsel ook aandeel heeft in gewichtstoename, toch blijkt het een feit te zijn dat wij allen massaal wat extra kilootjes erbij gesprokkeld hebben. Er heerste immers zware sancties op sport en beweging. Maar ook een verbod op festivals en cafés waar je met bicepstrainingen de dranken achterover kon slaan, om vervolgens niet meer te mogen rijden, vaak een gezonde wandeling naar het station of huis tot gevolg. Allemaal 'gezond' natuurlijk. Beweging in samenhang met gezond eten, zorgt er nu eenmaal voor dat wij op gewicht blijven. Je hebt niks aan lijnen als je het eten niet pertinent veranderd, of als je lijnt zonder meer beweging. Met PSMA zou je verwachten dat je sneller dan een gezond mens afvalt, en meer calorieën nodig hebt. Niks lijnen dus. Dat afvallen hoort eigenlijk bij het ziektebeeld. Mij werd eens vanuit het revalidatieteam op een best vrolijke toon verkondigd dat ik mazzel heb, en onbeperkt kan eten, omdat die calorieën nodig zouden zijn. Dat is niet aan dovenmansoren van een bourgondische zuiderling verteld. Toch ligt mijn grens al een jaar vast op 2400 Ckal per dag, waarmee ik tussen de 90 en 92 kilogram schommel. Vóór de corona-invasie was dit al niet anders. Dat gaf mij te denken, dat door verlammingen en de daartoe behorende beperkingen, mijn lijf en dientengevolge mijn leven, al veel langer in een lockdown vertoefde. Geen sprake dus van extra coronakilo’s, alleen maar verzakkingen, waardoor nu de buik vooruit staat in plaats van waar vroeger mijn borstkast vooruit stond. Zelfs buik inhouden compenseert niet meer naar behoren deze disbalans, terwijl ik daar best geoefend in was. Zo denkend over het gewicht, springt bij mij dan al snel de gedachten over tot een overdenking, waar je uiteindelijk uit kunt concluderen, dat het leven door invaliditeit in een breed spectrum hetzelfde lijkt op hoe een corona-lockdown voor de gezonde medemens overkomt.

Ren jezelf niet voorbij

Iemand met de nodige lichamelijke beperkingen moet immers veel meer plannen en veel meer rekening houden met allerlei basale dingen waar je normaal niet bij stil staat. Veel is ook ronduit niet mogelijk. Het leven verloopt daarom trager, vaak als stroop uit een potje. De lockdowns waren als stroop voor de samenleving. Heel soms als je dan een (begrijpelijk) beklag hoorde, was de verleiding merkbaar op het puntje van mijn tong aanwezig om te willen zeggen: “nou, welkom in mijn wereld”. Toch laat ik zulke opmerkingen altijd achterwegen. Nu de wereld om mij heen langzaam ontwaakt uit de status van slow motion, om weer als vanouds op volle toeren te gaan draaien, bemerk je dat iedereen gehaast zo snel als mogelijk deze therapeutische toestand wil verlaten, en wordt het contrast langzaam weer duidelijk tussen de 'normale snelle wereld' en de 'langzame wereld' van mijn realiteit. Waarom toch die haast? Kom, blijf bij mij, in mijn tempo. Bang dat je iets mist? Of te laat bent? Problemen ontstaan niet omdat je haastig iets mist, of omdat je te laat bent! De meeste fouten worden door mijn manager-ervaring juist gemaakt door de haast zelf. Je leeft al snel over de eerder geleerde levenslessen heen. Straks hebben we weer maar één ding van de geschiedenis geleerd, namelijk dat wij er door haast en welvaart niks van geleerd hebben. Maar goed, na de Pestepidemie onthoofden en verbranden ze er ook nog gewoon lustig op voort, als kermisattractie "ter vermaeck ende vertier" voor het gepeupel. En na de Spaanse griep die uitbrak in de eerste wereldoorlog, was die pandemie ook niet zalvend genoeg voor de mensenziel, om dan maar niet aan een tweede wereldoorlog te beginnen.

Leven in slow motion

Mij overvalt vaak het idee dat ik relatief ‘langer’ leef door ' bovenop' de tijd in het 'nu' te zitten, dan zij die zich door de tijd heen haasten, ver op de wijzers van de klok vooruit snellend, en relatief sneller dan mij (met de beperkte houdbaarheidsdatum) op de eind-dag afstevenen. Is voor mij in mijn tijdsbeleving een maand voorbij, is voor de jager een jaar voorbij. Dat doet iets raars met de prognose, omdat vanuit mijn eigen persoonlijke tijdsbeleving de tijd langer duurt. Als ik de drie jaar spierziekte subjectief in mijn tijdsgevoel observeer, lijkt het wel alsof ik al tien jaar deze aandoening heb. Je levert vluchtige 'kwanti-TIJD' in voor de tragere 'kwali-TIJD'. In tijden van de lockdowns gingen Nederlanders klussen. Massaal. Of de hobby’s kregen een enorme boost. Maar uiteindelijk zal voor de meesten de relativiteit van tijd ook hen ten deel zijn gevallen, met tot gevolg een gevoelsmatig lange tijd van beperkingen. Wachten duurt altijd lang. Het duurt langer dan de tijd die op een klok voorbij tikt. Maar de meesten konden ten minste nog op een bevrijding wachten, te denken aan de openstelling van de maatschappij. Bij een ongeneeslijke ziekte heb je niks te wachten, en ben je eigenlijk ontgift van het verlangen naar materiele verworvenheden. Een van de weinige bevrijdingen wat zo een aandoening met zich mee brengt. Velen erkennen de heilzame werking van 'het leven in slow motion' door de lockdowns, ondanks al die ellende wat corona ons tot nu toe bracht, en zullen die rust met heimwee achter zich laten. Behalve het verplegend personeel, die nu zelfs gevraagd werd om de meivakantie uit te stellen, na 14 maanden op volle toeren als helden en soldaten gevochten te hebben tegen de covid-dictator. Als zij zich straks te goed doen aan een welverdiende tijd van rust en vakantie, komen ze ondankbaar terecht in een gejaagde wereld. Daar waar bijna alle boekingen vol zijn, files als vanouds als lintwormen de wegen laten dichtslippen en te denken aan de woekerprijzen van reisorganisaties. Alléén al daarom moet het kabinet mijns inziens die mensen compenseren met nogmaals een bonus, zoals in 2020. Die bonus verdient wél alle haast en spoed!

Lessen geleerd?

Maar ikzelf heb er geen seconde tijd meer voor over om haast te hebben. Ook niet als ik weer plotseling gezond zou zijn. Het is een verworven conditionering van rust, dankzij de lessen van mijn ziekte en de lessen van de corona-lockdowns. Je kunt inzichtelijk, intuïtief en qua wijsheid zeker groeien, als je de therapeutische waarde van beperkingen durft te omarmen. Het maakt niet uit waar die beperkingen dan vandaan komen. Qua samenleving zou je hopen dat de lessen van 'samenwerking en hulpvaardigheid' door Covid nog lang blijven nagalmen. Toch vrees ik een voortzetting van graaiend individualisme, waar wij als een grote sprinkhanenplaag de gewassen en bronnen van moeder Aarde blijven uitputten. En zo kom je dan van 'ondanks corona' terecht in het schemergebied van 'dankzij corona', je afvragend wat naast al de ellende van toegevoegde waarde kan zijn. Het lijstje 'ellende' zal gewis langer zijn dan het lijstje 'dankbaarheid', maar hoeft deze niet per se te overschaduwen. Ik kan alleen voor mij persoonlijk spreken, al hoor en las ik mijn ondervindingen ook bij anderen.

Voordelen

Genieten van de kleine geluksmomentjes was mij al aardig ten deel gevallen, doordat de aandacht vrij spel kreeg, nadat het losgewrikt was uit de ketenen van het materialisme. Vogels spotten in eigen tuin is het mooiste voorbeeld van hoe zoiets kleins, zo een waardevol gevoel van geluk geeft. Maar een hommel aandachtig volgen, druk doende met van alles, is ook zo een vrolijk moment van aandacht. Omdat overprikkeling mij snel ten deel valt, was de rust het afgelopen jaar erg prettig. Ook geen omslachtig gedoe als je iets deed afzeggen, want je had gewoon het argument; “nee, gaat niet, corona!” bijdehand bij de hand. Het ontdekken van het gemak van de afhaal- en bezorgservice! Die houden we erin zeg! Dat geld ook voor het beeldbellen en het gebruik van Zoom om contacten te onderhouden. Een techniek waar ik voorheen niet echt naar omkeek. Ik heb ook nieuwe mensen leren kennen door internetactiviteiten. Activiteiten op de snelweg van het Internet die eigenlijk geparkeerd stonden om ergens verder in de toekomst pas uit te leven. Ik hoefde ook niet steeds maar weer uit te leggen waarom ik amper een hand kan geven; ja, het kan wel, maar het is zo een slap handje, waarbij je toch al snel jezelf excuseert met een verwijzing naar de verlamming. Een elleboog geven kan ik nog als de beste! Hopelijk blijft deze naast het handenschudden voortbestaan?! Of ik nu blij ben dat deze fase van een crisis wegebt? Ronduit “ja”. Daarvoor staat het positieve lijstje veel te veel in schril contrast met al de wereldwijde ellende. De wereld mag weer gaan rollen, op volle toeren. Ik draai ook mee, op mijn tempo, in mijn eigen nieuwe wereld. En ik weet ook wel, wij zijn er nog niet. Met mutaties kunnen wij zo weer pech hebben. Maar denk eraan; 'Geniet van het leven, want door haastige spoed, duurt het echt maar even!'.